കിരാത മൂർത്തി സങ്കല്പം 2

 കിരാതമൂർത്തി – പരമശിവന്റെ ദിവ്യപരീക്ഷ

അധ്യായം 2 – എന്തുകൊണ്ട് ശിവൻ കിരാതവേഷം സ്വീകരിച്ചു?

ഓം നമഃ ശിവായ

അർജുനന്റെ തപസ്സ് ദിനംപ്രതി ശക്തമായി. ശരീരം ക്ഷീണിച്ചെങ്കിലും മനസ്സ് കൂടുതൽ ദൃഢമായി. മഹാദേവനോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭക്തി അചഞ്ചലമായിരുന്നു.

അർജുനന്റെ തപസ്സിൽ സന്തുഷ്ടനായ പരമശിവൻ, അദ്ദേഹത്തിന് പാശുപതാസ്ത്രം നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയ ദിവ്യായുധം നൽകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു കാര്യം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു—അർജുനൻ അതിന് യഥാർത്ഥത്തിൽ അർഹനാണോ?

ശാസ്ത്രങ്ങൾ പറയുന്നത്, ദൈവം ഭക്തന്റെ വിശ്വാസത്തെ അല്ല പരീക്ഷിക്കുന്നത്; ഭക്തന്റെ വിനയത്തെയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തെയും ധർമ്മനിഷ്ഠയെയുമാണ് പരീക്ഷിക്കുന്നത്.

അർജുനൻ മഹാനായ യോദ്ധാവായിരുന്നു. അസാമാന്യമായ അസ്ത്രവിദ്യയും ധൈര്യവും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വീര്യത്തോടൊപ്പം സൂക്ഷ്മമായ അഹങ്കാരം ശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അറിയേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് പരമശിവൻ ദേവലോകത്തിന്റെ മഹത്വം ഉപേക്ഷിച്ച് ഒരു വനവാസിയായ കിരാതന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചത്. ജടാമകുടം, കടുവത്തോൽ, കൈയിൽ വില്ലും അമ്പും, കഴുത്തിൽ രുദ്രാക്ഷമാല—പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ ഒരു സാധാരണ വേട്ടക്കാരൻ. എന്നാൽ ആ രൂപത്തിനുള്ളിൽ സർവലോകങ്ങളുടെയും നാഥൻ തന്നെ.

പാർവതി ദേവിയും കിരാതസ്ത്രീയുടെ രൂപത്തിൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇത് ഭക്തനോട് ദൈവം ഏത് രൂപത്തിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാമെന്ന സനാതനധർമ്മത്തിന്റെ ഗഹനമായ സന്ദേശമാണ്.

ഇതിനിടയിൽ ഒരു അസുരൻ കാട്ടുപന്നിയുടെ രൂപത്തിൽ വനത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അർജുനന്റെ തപസ്സിന് വിഘ്നം സൃഷ്ടിക്കാനായിരുന്നു അവന്റെ ശ്രമം. ഈ സംഭവത്തെ തന്റെ ദിവ്യലീലയുടെ ഭാഗമാക്കി പരമശിവൻ അനുവദിച്ചു.

അടുത്ത നിമിഷം സംഭവിച്ചത് മഹാഭാരതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ദൃശ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്.

അർജുനനും കിരാതനും ഒരേ സമയം വില്ലുയർത്തി. ഇരുവരുടെയും അമ്പുകൾ മിന്നൽവേഗത്തിൽ കാട്ടുപന്നിയിലേക്ക് കുതിച്ചു...

ആ നിമിഷം മുതൽ ആരംഭിച്ചത് ഒരു യുദ്ധം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഒരു യോദ്ധാവിന്റെ അഹങ്കാരവും ഒരു ഭക്തന്റെ ശരണാഗതിയും തമ്മിലുള്ള ആത്മീയ യാത്രയായിരുന്നു.

തുടരും...

ഓം കിരാതമൂർത്തയേ നമഃ.